Opublikowane przez Busol w Architektura i Urbanistyka.

W 1240 r. z Westfalii sprowadzeni zostali do Szczecina mnisi żebrzący – Franciszkanie. W połowie XIII w. rozpoczęli budowę niewielkiej, murowanej kaplicy. Po 1318 r. przystąpili do budowy nowego kościoła. W pierwszej fazie powstało prezbiterium, następnie korpus nawowy, a w trzeciej fazie (pierwsza połowa XV w.) powstały kaplice pomiędzy szkarpami. Na pocz. XVI w. ściany pokryto polichromią. W 1527 r. franciszkanie opuścili Szczecin, a kościół przejęli protestanci. W budynkach poklasztornych utworzono przytułek dla ubogich i szpital.

W okresie panowania Szwedów pełnił funkcję kościoła garnizonowego.. Francuzi (1807 -13) zamienili go na magazyn żywnościowy usuwając całe wyposażenie. Ze względu na zły stan techniczny budowla była kilkakrotnie w ciągu XIX stulecia remontowana. W latach 60-tych tego wieku zabudowania klasztorne zburzono, a na ich miejscu wybudowano nowe pomieszczenia dla mieszkańców przytułku. W 1899 r. kościół zamknięto, a władze miasta rozważały możliwość rozebrania budowli. Cenny zabytek uratował dr Hugo Lemcke, konserwator zabytków. Prace konserwatorskie przeprowadzono dopiero na przełomie lat 20-tych i 30-tych XX w., m.in. łącząc odchylające się filary stalowymi klamrami. W czasie bombardowań alianckich w 1944 r. kościół ocalał pomimo zniszczenia okolicznej zabudowy. W 1957 r. kościół przejęli księża Pallotyni i zaczęli odbudowę, po dwóch latach został poświęcony. Od strony Odry w latach 1982 – 85 wybudowano zespół mieszkalno-duszpasterski, harmonizujący z gotycką architekturą kościoła, według projektu prof. Stanisława Latoura. Ciekawe jest prezbiterium zamknięte siedmioboczną absydą, opartą na planie dziesięcioboku, trójnawowy halowy korpus o siedmiu przęsłach z wbudowanymi miedzy szkarpy kaplicami. Wschodni szczyt kościołą zwieńczony jest sygnaturką z blaszanym barokowym hełmem. Gotyckie sklepienia gwiaździste, krzyżowo-żebrowe i sześciopromienne wsparte są na pełnych ośmiobocznych filarach i czterech półfilarach. Zachowały się fragmenty malowideł na ścianach i filarze, cenne są płyty nagrobne: ukazująca małżonków Henryka i Gertrudę Rabenstorpów z 1378 r. i poświęconą pamięci Beningny Schenings z 1676 r., a także barokowe organy z II połowy XVIII w. Wyposażenie kościoła jest współczesne, wykonane w latach 60 i 70-tych.

Comments are closed.